Η έκθεση και ο γραπτός λόγος με απασχολεί ίδιαίτερα από όταν άρχισα να διδάσκω. Φυσικά ο περισσότερος κόσμος θα αναρωτηθεί γιατί επειδή έχει σαν εικόνα τη δασκάλα να κάθεται ήσυχα στην έδρα αφού έχει πει στα παιδιά να γράψουν για ένα θέμα περιμένοντας να τελειώσουν.
Αυτή η ευαισθησία μου με τον γραπτό λόγο έχει τις ρίζες της στα δικά μου μαθητικά χρόνια στο σχολείο. Εκείνο το περίφημο "Σκέφτομαι και γράφω" ήταν για μένα ένα πραγματικό μαρτύριο. Με πολλή σκέψη και κόπο κατάφερνα να γράψω 2-3 σειρές στις μικρές τάξεις όπου έγιναν 8-10 στις μεγαλύτερες. Κάθε φορά το σχόλιο κάτω από το κείμενό μου ήταν θα μπορούσες να είχες γράψει περισσότερα. Ναι! Αλλά τι; Και φυσικά απορρούσα πώς γίνεται κάποια παιδιά να γράφουν τόσα πολλά και όμορφα πράγματα.
Ο γραπτός λόγος είναι χάρισμα. Κάποιο άνθρωποι γεννιόνται με το χάρισμα να μπορούν να γράφουν ωραία κείμενα και αυτό μπορεί κανείς να το διακρίνει από την πρώτη κιόλας τάξη όταν οι μικροί μαθητές σκαρώνουν τα πρώτα τους κειμενάκια. Και με τους υπόλοιπους τι γίνεται; Δε θα μάθουν να γράφουν;
Φυσικά και θα μάθουν, αφού ο γραπτός λόγος διδάσκεται! Θυμηθείται όσοι είχατε παρόμοιο πρόβλημα ότι στο λύκειο ξαφνικά αρχίσατε να γράφετε τα δοκιμιακού τύπου κείμενα που ζητούν στις εισαγωγικές εξετάσεις. Δεν είναι ένα είδος επιφύτισης ούτε μόνο η ξαφνική ωρίμανση αλλά και ότι σε εκείνη τη περιόδο και για λόγους που εξυπηρετούν την επιτυχία στις εξετάσεις κάποιος καθηγητής φιλόλογος σας δίδαξε πώς να γράφετε ένα δοκίμιο, μια παράγραφο κτλ
Όμως, στην καθημερινή μας ζωή οι επικοινωνιακές συνθήκες είναι περισσότερες και πολύ διαφορετικές από την έκθεση ιδεών που ζητούν στις εισαγωγικές εξετάσεις και ο καθένας θα πρέπει να είναι έτοιμος να ανταπαξέλθει σε οποιαδήποτε περίπτωση που θα πρέπει να εκφραστεί γραπτώς.
Για το λόγο αυτό θεωρώ ότι ο γραπτός λόγος είναι το δυσκολότερο ίσως μάθημα στο δημοτικό σχολείο και ότι πρέπει να διδάσκεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οπότε η εφαρμογή του μοντέλου της Μάθησης Μέσω Σχεδιασμού ήταν μια πρόκληση για εμένα και αμέσως δεχτηκα!